ร้องไห้เถิด...ถ้าคิดว่ามันช่วยระบายความเจ็บปวดที่มี แต่ขอให้มีสติไว้ ยังมีความเศร้าที่มากกว่ากับคนรอบข้างที่เฝ้ามองดูอยู่ ให้คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงฝันร้ายที่เพียงชั่วข้ามคืนก็ผ่านพ้นไป มีเพียงเวลาที่จะช่วยบรรเทา แม้ไม่หายขาดที่พอนึกถึงก็เจ็บปวด แต่ก็ไม่เร็วร้ายกว่าช่วงระยะแรกที่พบพาน




ซักหนึ่งครั้งที่ร้องไห้ ลองเดินไปยืนหรือนั่งที่หน้ากระจกดูสิ ภาพที่เห็นนั้นคือเรา ที่กำลังโดนเงาความเศร้าครอบงำ รอยยิ้มที่อ่อนโยน ความน่ารัก ความสดใส ได้หายไป

ลุกขึ้นแล้วตั้งสติฮึดสู้อีกครั้งเดินจากความเศร้านั้นไปเถิด...แล้วขอบคุณประสบการณ์นั้น แล้วจำไว้เป็นบทเรียน เริ่มชีวิตใหม่กัน เพียงแค่ นับ 1 2 3....10 คุณก็เป็นคนใหม่ได้ ^^