ผมเป็นเด็กบ้านนอกเข้ามาเรียนในเมือง ด้วยความที่ไกลบ้านจึงเช่าห้องพักผมกันแฟนเราเรียนอยู่ชันมัธยมศึกษาแห่งหนึ่งในจังหวัดขอนแก่น เรารู้จักและคบกันมากกว่าเพื่อนมาได้ซักระยะ ใช้ชีวิตธรรมตามประสานักเรียน พอสอบไฟนอลเสร็จ เราก็คุยกันว่าจะไปเที่ยวไหนดี..เธอก็บอกผมว่า เธอจะไปทำงานพิเศษกับญาติที่ภาคกลาง ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ
พอถึงวันเดินทางก็โทรคุยกัน พอถึงจุดหมายโทรมาตามปกติ .."ถึงห้องพักแล้วนะ คิดถึงมาก.." จากนั้นผ่านไป สองอาทิตย์
พฤติกรรมเริ่มแปลกๆ อ้างว่าเหนื่อยมั่ง เพลียมั่ง (จะไปทำงานให้มันทรมานทำไม ง่ะ...) โทรหาไม่ค่อยรับ หรือรับก็จะพูดว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะจ๊ะ" พอเราซักมากๆ ก็ทำอารมณเสีย ทำเสียงตะคอกใส่ว่าเราคิดไปเองเหมือนเดิมทุกอย่าง เฮ้อออออ!!เป็นอย่างงี้ตลอดช่วงระยะเวลา สองเดือน
พอใกล้วันเปิดภาคเรียน เธอกลับมาโดยไม่บอกว่าผมว่าจะกลับมาวันไหน แม้กระทั่งถึงขอนแก่นก็ไม่โทรบอกเลยซักคำ... ยิ่งนานวันยิ่งเปลี่ยน พฤติกรรมแปลกไป อยู่ด้วยกันน้อยลง มีแต่จะกลับห้องตัวเองไปพัก..
สองวันต่อมาด้วยความหงุดหงิดและสงสัยผมจึงไปที่ห้องพักเธอไปเจอ roommate ของเขา ผมเห็โทรศัพท์เครื่องใหม่ของเธอ จึงแอบเปิดดู สิ่งที่เราเดาและเธอว่าเราคิดไปเองมันเป็นจริงหรือนี่!!! ในถาดข้อความเข้า มีแต่ข้อความใครไม่รู้ สาระพันความหวานส่งให้กัน บังเอิญ เจ้าของข้อความโทรเข้ามาอีกซะด้วย...
แฟนผมเธอได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งเข้ามารับโทรศัพท์ เห็นผมกำลังถือก็ทำหน้าเสีย แล้วทำท่าทางหงุดหงิดมาคว้า เอาเครื่องโทรศัพท์ไปด้วยอารมณ์โมโห พร้อมต่อว่าเราอย่างรุนแรง แล้วแอบออกไปคุยนอกห้อง..
เสร็จจากการรับโทรศัพท์ของเธอ เราเลยได้คุยกัน สรุปคร่าวๆ คือ มีหนุ่มที่เธอไปทำงานตอนช่วงปิดภาคเรียนใหญ่ แอบปลื้มและขอเบอร์คุยติดต่อกันไปรับ-ไปส่ง ในช่วงที่ไปทำงานพิเศษ พอกลับมาก็ยังติดต่อกัน เธอบอกเขาว่าเธอมีแฟนแล้ว แต่..บอกผมว่าให้เขาโทรมาเล่นด้วยได้รึป่าว??? นี่คือเรื่องของผม..."ถ้าคุณเป็นผมคุณจะตอบยังไงครับ..."
0 ความคิดเห็น