ความรู้สึกหลงใหลในความรู้สึกเล็กๆ ของเด็กคนหนึ่งในวัยใสๆ รักเด็กๆ (poppy love) ไม่รู้เรียกว่าความรักหรือป่าว (สงสัยชอบมากกว่ามั๊ง อิอิ) เรื่องมีอยู่ว่า...
เมื่อชั้นประถมปีที่หนึ่ง ณ โรงเรียนแห่งหนึ่งเมื่อครั้งผมเป็นเด็กผมเป็นคนอัธยาศัยดี พุดเก่ง เรียนดี เกิดในครอบครัวฐานะปานกลาง ทุกเช้าแม่ห่อข้าวกลางวันใส่ปิ่นโตไปโรงเรียน สะพายกระเป๋าเด็กสีแดงลายอุนตร้าแมน(เท่สุดในแบบเด็กๆ)
เช้าวันเปิดเทอมอาจารย์ก็ใหม่เพื่อนก็ใหม่หลายคนแต่พอเริ่มจำความได้ (ดีกว่าวัยอนุบาลนิดนึง) อาจารย์ก็ให้นักเรียนมาแนะนำตัวหน้าชั้นเรียน ผมก็จำไม่ได้หมดทุกคนหรอกแต่เผลอไปสะดุดตาสาวน้อยคนนึง เธอน่ารักเด่นกว่าเพื่อน ผมจำชื่อเธอได้ขึ้นใจ แล้วบังเอิญจริงพอแนะนำตัวเสร็จสาวน้อยคนนั้นเธอมานั่งใกล้ผมซะด้วย เราก็เริ่มแนะนำตัวกัน.........
ทุกกลางวันเราก็เอาปิ่นโตมาแบ่งกัน..กลับบ้านก็กลับพร้อมกันปั่นจักรยาน(จักรยานของเธอนะ^^) แบบนั้นเรื่อยมา จนกระทั่งผมย้ายโรงเรียนเราก็เลยห่างกัน....
ผมยังจำภาพนั้นได้เสมอมา พยายามติดต่อเธอ...(เวลาผ่านไปเธอก็แต่งงานแล้ว..คิดถึงเธอในความทรงจำ)
1 ความคิดเห็น
เหมือนเราเลยอ่ะ
ตอบลบ